Funkcjonowanie procedury RENEGADE

Zrealizowany przez terrorystów z Al-Kaidy zamach na budynki Word Trade Center oraz Pentagon we wrześniu 2001 roku, wskazuje na dużą skuteczność ataków przeprowadzonych przy użyciu środków powietrznych. W odpowiedzi na ten bezprecedensowy zamach, który na stałe zmienił optykę toczonej „walki z terroryzmem”, należało również zmienić środki używane do przeciwdziałania podobnym zdarzeniom w przyszłości. Podczas 16 szczytu w Czeskiej Pradze, w listopadzie 2002 roku, przyjęto „Plan działań Partnerstwa przeciw terroryzmowi”. W tym planie zawarto i uszczegółowiono pojęcie statku powietrznego, który w wyniku działań osób trzecich został uprowadzony, i służy jako środek ataku terrorystycznego. Samolot który uznaje się za uprowadzony określa się mianem RENEGADE (ang. odstępca). Definiuje się trzy kategorie samolotów RENEGADE, w zależności od spełnianych przez nie kryteriów tj. podejrzany, prawdopodobny, potwierdzony. Oznaczenie danego samolotu symbolem RENEGADE odbywa się na trzy sposoby:

• Oznaczenie poprzez stanowisko dowodzenia systemu NATINADS (NATO Integral Air Defence System ang. Zintegrowany System Obrony Powietrznej NATO)
• Oznaczenie poprzez cywilną służbę kontroli obszaru samolotu który zachowuje się w sposób podejrzany
• Oznaczenie przez inne służby i organy które posiadają informacje o niezidentyfikowanym statku powietrznym (m.in. Policja, Straż Graniczna)

Oznaczenia w trzech kategoriach polega na zbadaniu i próbie przewidzenia intencji załogi statku powietrznego. Symbol RENEGADE nadawany w trzech kategoriach obejmuje:

• Suspected (ang. podejrzany) RENAGADE – Kategoria ta oznacza statek powietrzny o nieokreślonych intencjach lub uprowadzony spełniający określone kryteria, m.in. znaczne naruszenie ograniczeń i zakazów ruchu lotniczego określonych przepisami prawa; naruszenie przez pilota cywilnego statku powietrznego warunków zezwolenia ruchu lotniczego przekazanego na pokład przez organ ATC (kontrolera ruchu lotniczego), w szczególności nie stosowanie się załogi do bieżącego planu lotu; przekaz radiowy nie dotyczący procedur lotniczych (np.: mowa polityczna, hasła religijne)

• Probable (ang. prawdopodobny) RENEGADE – Kategoria ta oznacza statek powietrzny, nadal spełniający warunki określane przy symbolu podejrzany, a pozyskane przez koordynatorów informacje wskazują, że może być on użyty do działań sprzecznych z prawem lub do ataku terrorystycznego. dowódca (kapitan) statku powietrznego (pilot) wybrał kod w modzie 3/A: 7500 (bezprawna ingerencja - uprowadzony statek powietrzny); statek powietrzny został uprowadzony w sytuacji, gdy trwa seria uprowadzeń (porwań), zaś pozyskane informacje wskazują na prawdopodobieństwo użycia statku powietrznego do ataku terrorystycznego; statek powietrzny w dalszym ciągu nie wykonuje poleceń organów kontroli ruchu lotniczego lub poleceń przekazywanych na pokład przez inne uprawnione organy ATS lub służby wojskowe

• Confirmed (ang. potwierdzony) RENEGADE – Kategoria ta oznacza statek powietrzny, w stosunku do którego posiadane (pozyskane) informacje potwierdzają bez żadnych wątpliwości, że statek powietrzny ma być użyty jako narzędzie ataku terrorystycznego, a w szczególności: załoga statku powietrznego przekazała taka informację za pomocą sygnałów stosowanych w sytuacjach awaryjnych lub szczególnych; prowadzona korespondencja RTF wskazuje na zaistnienie na pokładzie statku powietrznego sytuacji typu RENEGADE; manewry i zachowanie się statku powietrznego w przestrzeni powietrznej dają podstawy (pewność) do zajęcia stanowiska, że uprowadzony statek powietrzny będzie użyty w celu wykonania ataku z powietrza na obiekty infrastruktury państwa.

Po oznaczeniu i sklasyfikowaniu samolotu podejmowane są dalsze ustalone proceduralnie czynności, włącznie z poderwaniem pary dyżurnej, których koordynatorem jest dyżurny operacyjny COP (Centrum Operacji Powietrznych).

Strategia Wojskowa Republiki Czeskiej. Opis.

Strategia wojskowa Republiki Czeskiej została przyjęta 23 lipca 2008 roku ukazuje polityczno-militarne dążenia naszych południowych sąsiadów. W dokumencie ukazana jest chronologia powstania strategii oraz to w jaki sposób dokument został wykonany. Jeśli zaś chodzi o stronę merytoryczną, możemy dowiedzieć się jaka jest rola NATO oraz Unii Europejskiej dla tworzenia bezpieczeństwa w Czechach. Wcześniejsza strategia obowiązywała od 2004 roku. W dokumencie określono jaki sposób będą rozwijały się Czeskie siły zbrojne. Za główny punkt ciężkości uznano przystosowanie wojska do możliwości uczestniczenia w misjach zagranicznych, ekspedycyjności oraz przy wsparciu administracji publicznej – reagowania na sytuacje i zdarzenia kryzysowe. Zwrócono uwagę na potrzebę dofinansowania armii, tak aby mogła być w pełni kompatybilna w działaniach podejmowanych przez NATO i UE. Strategia dzieli się na pięć rozdziałów: Wstęp, Strategia Obrony, Polityczno – wojskowe ambicje, Rozwój zdolności i zasady budowy sił zbrojnych, Zakończenie. Wstęp zawiera stwierdzenie określające miejsce strategii w procesie legislacyjnym dotyczącym bezpieczeństwa i obronności kraju. Stwierdza się, że Strategia wojskowa Czech jest zbiorem podstawowych zasad zapewnienia obrony państwa i rozbudowy sił zbrojnych. Strategia wojskowa jest punktem wyjścia do opracowania nawiązujących strategii i koncepcji w dziedzinie zapewnienia obrony oraz impulsem do przeprowadzenia ewentualnych zmian legislacyjnych. We wstępie strategii możemy znaleźć również wymienione główne zjawiska które zagrażają interesom Republiki Czeskiej. Możemy zaliczyć do nich: narastanie ekstremizmów, terroryzm, proliferację broni masowego rażenia i jej środków przenoszenia. Następnie wymienia się kryzysy regionalne, które mogą się przerodzić nawet w międzynarodowy konflikt zbrojny, wzrost potęgi ekonomicznej i militarnej niektórych państw, który może prowadzić do agresywnego forsowania ich interesów w polityce zagranicznej, włącznie z groźbą użycia siły militarnej. Do zagrożeń zalicza się ponadto: niestabilne środowisko wokół upadających państw, ograniczenie i celowe wstrzymanie dostaw surowców strategicznych, nadużycie informacji i technologii informatycznych, katastrofy ekologiczne i humanitarne. Analitycy czescy zakładają ze w przewidywalnym czasie obowiązywania strategii nie jest brany pod uwagę międzynarodowy konflikt konwencjonalny na terenie państw NATO i Unii Europejskiej. Jedną z możliwości przeciwdziałania wielu wymienionym zagrożeniom pozostaje ścisła współpraca z organizacjami regionalnymi oraz współpraca w ramach struktur NATO, Unii Europejskiej OBWE czy ONZ. Jeden z punktów strategii ukazuje czytelnikowi że w chwili obecnej obrona kolektywna jest największym gwarantem bezpieczeństwa, a także pozostaje najbardziej wiarygodnym zapewnieniem interesów Republiki Czeskiej. Strategia zawiera stwierdzenie, jakoby działania ,podejmowane przez organizacje wyspecjalizowane, wobec wszelkich „czynników zapalnych” jest sposobem zapewnienia bezpieczeństwa państwa. Dlatego też siły zbrojne Republiki Czeskiej powinny brać udział w militarnych działaniach „prewencyjnych” poza granicami kraju. Jest to w obecnym systemie militarnym jedyna rękojmia bezpieczeństwa i suwerenności narodu czeskiego. W rozdziale zatytułowanym Polityczno – wojskowe ambicje ukazano główne zadania oraz ramy i ograniczenia sił zbrojnych. Ustalono zasady używania sił zbrojnych w kraju a także poza jego granicami. W tym rozdziale dowiadujemy się że siły wojskowe Republiki Czeskiej będą brały udział w operacjach wojskowych poza granicami kraju, jedynie wtedy, gdy będzie to wynik szerszego wysiłku międzynarodowego. Mogą to być operacje zawiązywane zgodne z postanowieniami Karty Narodów Zjednoczonych, lub tworzone ad hoc, w ramach koalicji międzynarodowej.

Misje na rzecz wsparcia pokoju Unii Europejskiej cz II

Jedną z misji prowadzonych przez Unię poza granicami kontynentu jest misja EUFOR Czad. Rozpoczęła się w 2007 roku, a jej prawne umocowanie znajduje opiera się o mandat Rady Bezpieczeństwa ONZ – jako misja MINURCAT. Działania sił UE obejmują ochronę ludności, pomoc humanitarną oraz zapewnienie bezpieczeństwa personelowi ONZ. Trzon sił stanowią Francuzi (dwa tysiące żołnierzy z trzy tysięcznego personelu), na drugim miejscu pod względem liczebności znajdowali się Polacy i Irlandczycy. Dla polaków misja zakończyła się po 18 miesiącach, przekazaniem strefy odpowiedzialności wojskom Mongolskim.

„Sąsiednią” operacją wykonywaną w ramach działań na rzecz wsparcia pokoju jest Artemida, czyli wsparcie siłami porządkowymi misji obserwacyjnej MONUC w Demokratycznej Republice Konga. MONUC trwa od 1999, natomiast Artemida od 2003 roku. Jej zadaniem jest wsparcie obserwatorów ONZ którzy padali ofiarami brutalnych ataków ze strony Kongijczyków. Innym powodem były nagminne przypadki łamania praw człowieka. Sekretarz Generalny ONZ Kofi Annan wezwał o utworzenie i rozmieszczenie tymczasowych międzynarodowych sił, dopóki osłabiona misja MONUC nie zostanie wzmocniona. 30 Maja 2003 roku Rada Bezpieczeństwa ONZ uchwaliła rezolucję nr 1484, która zezwoliła na rozmieszczenie sił międzynarodowych IMEF (Interim Multinational Emergency Force). Siły międzynarodowe miały zabezpieczyć lotnisko i pilnować porządku w mieście, a także chronić obozy dla uchodźców. Misja zakończyła się 1 września 2003 roku przekazaniem zadań na ręce sił MONUC. Operacja Artemis była pierwszą akcją militarną Unii Europejskiej poza Europą i ważnym krokiem w rozwoju Europejskiej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony.