National Security Strategy - Analiza dokumentu cz.II

Drugi rozdział dokumentu opisuje strategiczne cele do których powinna dążyć Ameryka. Na wstępie wyróżniono cztery główne obszary zainteresowań obecnej administracji. Należą do nich:

• Ochrona obywateli Amerykańskich zarówno w kraju jak i za granicą
• Silny, rozwijający się system ekonomiczny państwa
• Ochrona i respektowanie norm i zwyczajów międzynarodowych
• Zapewnienie bezpieczeństwa i możliwości rozwoju poprzez współpracę międzynarodową.

W dalszej części tego rozdziału mowa jest o najistotniejszych problemach które dotykają w ostatnim czasie USA. Dokument nawiązuje do wydarzeń z 11 września 2001 roku oraz konsekwencji tego zdarzenia czyli zaangażowania się w wojnę z terroryzmem w Afganistanie, a także wojnę w Iraku. Kolejnym istotnym problemem jest kryzys gospodarczy który dotkną w ostatnim czasie społeczność międzynarodowa, a przede wszystkim USA. Mowa jest również o innych graczach na arenie międzynarodowej którzy odgrywają znaczną rolę regionie – Rosja, Chiny i Indie. W tym rozdziale znajduje się również odniesienie do wzmacniania współpracy poszczególnych agend rządowych. Po słowach „To succeed, we must update, balance, and integrate all of the tools of American power and work with our allies and partners to do the same” następuje odniesienie które służby i w jakim stopniu powinny ze sobą współpracować. Mowa tu o: Obronności, Dyplomacji, Ekonomii, Rozwoju Gospodarczym, Bezpieczeństwie Narodowym, Wywiadzie, Sektorze Prywatnym oraz Sektorze IT.
W tym rozdziale na uwagę zasługuje fragment zatytułowany Pursuing Comprehensive Engagement (Dotrzymywanie wielostronnych zobowiązań ). Strategia odnosi się w tym miejscu do ostatniego półwiecza USA na arenie międzynarodowej. Wyjście z pozycji mocarstwa które pomogło krajom Europejskim po II Wojnie Światowej jest odniesione w dokumencie do obecnej sytuacji na Świecie. Ameryka dąży do zacieśnienia współpracy z głównymi sojusznikami w Europie, Azji, na Bliskim Wschodzie i Ameryce Południowej. Stawia się jednak w tych stosunkach nie jako partner, lecz protektor narzucający własną wizję. Strategia zakłada użycie wszystkich wymienionych wcześniej rządowych sektorów do osiągnięcia zamierzonych celów. Sojusze są traktowane jako uprawomocnienie używanej w ostatnich czasach siły, podczas różnych konfliktów. Poprzez zacieśnienie współpracy USA rozumieją również zapewnienie bezpieczeństwa swoim sprzymierzeńcom. Za głównych sprzymierzeńców, o znaczeniu strategicznym administracja Baracka Obamy uważa Wielką Brytanię, Francję oraz Niemcy, natomiast głównym sojuszem wojskowym pozostaje organizacja Paktu Północnoatlantyckiego.

Komentarz

Szanowni Goście!
Ponieważ dziś o godzinie 19.00 blog został odwiedzony przez 160 osobę, w przeciągu 5 miesięcy istnienia bloga chciałbym zwrócić się z prośbą.
Otóż, teksty które zamieszczam są konsekwencją moich zainteresowań, a także nierzadko, przeprowadzanych prac badawczych na niewielką skalę. Byłbym niezmiernie wdzięczny za każdy komentarz, który zostałby pozostawiony przez odwiedzających Perymetr.

Dziękuję

Semper Fi!

National Security Strategy - Analiza dokumentu cz.I

Strategia bezpieczeństwa narodowego USA (National security strategy of United States of America - NSSUSA) jest dokumentem wydanym przez admninistrację Baracka Obamy w  maju 2010 roku, a więc 14 miesięcy po objęciu urzędu. Dla porównania w Polsce obowiązuje strategia opracowana w 2007 roku, za prezydentury Lecha Kaczyńskiego, wraz z jej aktualizacjami. NSSUSA jest sześćdziesięciu stronnicowym dokumentem (polska strategia zawiera 37 stron), i składa się z następujących rozdziałów:

1.                               Overview of National Security Strategy (Przegląd strategii bezpieczeństwa narodowego);

2.                               Strategic Approach (Cele strategiczne, i dążenie do nich);

3.                               Advancing Our Interests (Dążenie do spełnienia zainteresowań);

4.                               Conclusion (Wnioski[1]).

Każdy z rozdziałów zawiera listę zadań, i celów szczegółowych do których dąży obecna administracja, a które wynikają z amerykańskiego odbioru rzeczywistości międzynarodowej.

Warto wspomnieć że obecna strategia jest kontynuacją polityki amerykańskiej, która odchodzi od zasad izolacjonizmu, wynikających z doktryny Monro’e, a. Polityka, i stosowane rozwiązania, nie wikłania się w konflikty globalne była obecna jeszcze przed II Wojną Światową. USA które przez pół wieku prowadziły nieustanny wyścig o dominację z Związkiem Radzieckim podczas trwania Zimnej Wojny, otworzyły się na działania na obszarze globu Ziemskiego. Zerwanie z izolacjonizmem, pozwoliło Ameryce zająć miejsce hegemona na arenie międzynarodowej tuż po upadku bipolarnego ładu. Działania podejmowane przez różne administracje, a których celem było „pokonanie” Rosjan, zmuszały do wybierania i wspierania tzw. mniejszego zła. Pomoc i CIA w szkoleniu mudżahedinów podczas wojny ZSRR z Afganistanem, czy też finansowanie Saddama Husseina, w zamian za jego anty sowiecką lojalność, były krokami które w przyszłości mogły obrócić się przeciwko USA. Ostatnia dekada to czas zbierania plonów polityki stosowanej w latach 80 wobec potencjalnych sojuszników USA. 11 września 2001 roku, dochodzi do zamachu terrorystycznego na kompleks World Trade Center w Nowym Jorku, oraz budynek Pentagonu w Waszyngtonie. Wokół samego zamachu pojawia się wiele niewyjaśnionych kwestii, i teorii spiskowych. Administracja Georga W. Busha wydaje wojnę terroryzmowi, tzw. „Osi zła”.

Skutkuje to tym że wszystkie działania amerykańskie skierowane są na odnalezienie, złapanie i ukaranie terrorystów odpowiedzialnych za zamachy, przede wszystkim organizacji islamskiej Al Kaidy, która przyznała się do przeprowadzenia zamachu. Od 2001 roku w Afganistanie prowadzona jest operacja Enduring Freedom której priorytetowym celem jest ukaranie zamachowców, od 2003 do 2010 w Iraku prowadzone są działania wojenno-stabilizacyjne których celem jest obalenie reżimu Saddama Husseina, od 2011 roku Amerykanie biorą udział w operacji Odyssey Down w Libii. Ponowne skierowanie uwagi na Bliski Wschód a także walka z terroryzmem wydawała się być głównym zadaniem administracji Georga W. Busha. Po dwóch latach prezydencji Baracka Obamy widzimy że nie zamierza on rezygnować ze ścieżki którą wyznaczył Bush junior.

---

[1] W wolnym tłumaczeniu przyp. autora